„— Żle Ano, oczywiście, chociaż nie, nie powinna tak myśleć. Dlaczegoby akurat miało pójść źle
— Skutki! — mówi panna, jakby pokonana, — skutki!
Daniel jcBt samą lekkomyślnością i nic chce nawet porządnie o tem słuchać — Bądźże pani miłą i nie niepokój się! — pociesza. — Zapewniam, że niema to żadnego sensu. Broń nas Boże, żeby się pani co przytrafiło! Nie pomogłyby moje dwie krzepkie ręce. Ale powiem pani jedno, że jesteśmy akurat, jako ten puch, co to fruwa w powietrzu, a o którym Bóg postanawia. Nic nie można na to poradzić. Nie chciałbym za cenę całej swej zagrody, aby pani przeze mnie szkodę poniosła, to też nie powinna pani siedzieć i medytować nad niczem, bardzo o to proszę...
Głupie paplanie i bredzenie bez związku. I panna dEspard też nie chciałaby pewnie o tem dyskutować, ale uważała za rozsądne, by już teraz o tem wspomnieć, zaznaczyć, więc później nic nie spadnie nieoczekiwanie. Znów więc była pełna rozwagi.
A i jego bezładne gadanie nie było pozbawione pewnej pociechy, panna potrzebowała życzhwości, jasność jego poglądu działała zdrowo, jego barki — dobre były i szerokie. Zpewnością mógłby ją wziąć na ręce i zanieść do domu, do swego szaletu. W każdymbądź razie miała w nim oporę.“(14)