„— A czy o adwokacie Grossenbergu słyszałeś — spytał rączej automatycznie Wachicki.
— Grossenberg poczekaj. Owszem! To taki świętoszek podobno Adwokaci konsystorscy wszyscy są świętoszkami, czy nie mam racji Ale doją swoich klientów i mają moc forsy. A czy ty go znasz, że mnie go polecasz Krępy, barczysty brunet z greckim nosem, jeżeli mnie pamięć nie myli Ma czarny wąsik, trochę chaplinowski, to ten Widuję go często po kawiarniach, przeważnie przy różnych stolikach siedzi — to z malarzami, to z pułkownikami, to z Żydami. Musi być obrotny, skoro gb wszyscy lubią Może rzeczywiście zwrócę się do niego... Ale mówiłeś przez telefon, że chcesz się ze mną zobaczyć, bo masz interes. Jaki —t zakończył redaktor.
Leon odpowiedział tedy, że właściwie szło mu o.drobnostkę. Po prostu gdzieś przypadkiem poznał niejakiego kapitana Wieczorkiewicza, dawniejszego przyjaciela swej matki. Czuje się wobec niego głupio, bo kapitan wciąż z nim o matce rozmawia, mówi że pamięta Leona jeszcze kiedy ten był wyrostkiem, a tymczasem on, Leon, ani rusz nie wie, kto to taki. Czy więc Trumf nie słyszał o żadnym Wieczorkiewiczu .aczkolwiek jest kapitanem, chodzi w cywilu, ma jakieś biuro, no i podobno jest koniarzem czy cp... bo ma coś wspólnego z torem wyścigowym na Służewcu...“(5)