„— Jakiej narodowości jest pani
— Jestem rzymianką.
— Nazwisko
— Lorenza Feliciani.
— Nie znam tego nazwiska. Czy pani jest szlachcianką
— Tak jest.
— Z jaką sprawą pani przyszła
— Żądam sprawiedliwości.
— To do mnie nie należy. Czy pani jest jego żoną
— Nie wiem. On twierdzi, że tak.
— Jak to, twierdzi
— Nie pamiętam, żeby nam dawano ślub, chyba w czasie snu...
— Tęgi sen musi pani mieć. Z taką sprawą trzeba iść do prokuratora i wytoczyć sprawę. Nie lubię się mieszać w sprawy rodzinne.
To rzekłszy de Sartines uczynił gest, który oznaczał, że uważa posłuchanie za skończone.
Lorenza nie poruszyła się z miejsca.
— A więc — minister spojrzał na nią zdziwiony.
— Ja jeszcze nie skończyłam — powiedziała Lorenza. — Pan pewnie zrozumiał, że przyszłam skarżyć się na ciemięzcę. My, Włoszki, nie skarżymy się. ale mścimy.
— Wobfc tego niech pani mówi, o co chodzi, tylko prędzej, bo czas jest drogi.
— Powiedziałam już, że przyszłam prosić pana o opiekę przeciwko człowiekowi, na którym chcę wywrzeć zemstę.
— A więc to musi być jakiś potężny człowiek, czy tak
— Potężniejszy od pana.
— Niechże pani wreszcie wytłumaczy, o co chodzi. Na co przyda się moja opieka, skoro on jest potężniejszy ode mnie, i to w sprawie zemsty. Jeżeli pani chce zemsty, to proszę bardzo, ale to się może skończyć zbrodnią, co już do mnie należy. Jeżeli dopuści się pani zbrodni, czeka panią więzienie, potem... zobaczymy.“(15)