„— Już panu mówiłem, że uważam pana za wystarczająco uzdolnionego do pracy nad moim wielkim dziełem. Musi pan jednak wyzbyć się wrodzonej postawy negatywnej i mniej, znacznie mniej grzebać się w swoim wnętrzuI Chodźmy.
Cavy otworzył drzwi drugiego gabinetu i weszliśmy tam. Jak już pisałem, był to stosunkowo niewielki pokój, zawalony książkami, wykresami, przyborami. Wszystko to zapełniało stoły, półki, leżało na pokrytej linoleum podłodze. Co najmniej ćwierć pokoju zajmowała duża, hebanowa szafa, ściśle przylegająca do ściany.
Obrzuciłem spojrzeniem pomieszczenie, które już raz widziałem i gdzie dokonałem strasznego odkrycia. Na próżno starałem się wyobrazić sobie, co też znów profesor zamierza mi pokazać. Nic nie przyciągało wzroku. Książki Wykresy Jakiś wymyślny przyrząd
Tymczasem Cavy długo szperał po kieszeniach, wyciągnął wreszcie duży klucz i podszedł do szafy. „Widocznie — pomyślałem — chce mi pokazać jakieś projekty". Zgrzytnął zamek i po otwarciu na oścież drzwi szafy ujrzałem, wbrew przewidywaniom, nie półki z książkami i teczkami, lecz jednolitą, gęstą siatkę metalową. Były w niej niewielkie drzwiczki, obciągnięte tą samą siatką. Cavy wyjął jeszcze jeden klucz i otworzył drzwiczki. Pstryknął wyłącznik i przy świetle lamp elektrycznych zobaczyłem wewnątrz szafy kwadratową kabinę z dwoma siedzeniami obitymi skórą, jedno na wprost drugiego. Patrzyłem ze zdumieniem, nic nie rozumiejąc. Nagle rozjaśniło mi się w głowie „Winda!"“(10)