„— Wszyscy wolelibyśmy, ale stało się i już się nie odstanie. Schowaj dobrze swoje złoto i pilnuj je w drodze. Ta droga właśnie nieco mnie martwi.
— Pewnie, że nie jest łatwa, ale skoro Carty ją przebył, przebędę i ja.
—Carty to wielki spryciarz, a ty... wybacz, ale sądzę, że nie masz wielkiego doświadczenia.
— Prawda. Jednak muszę jechać do Laramie.
— Podprowadzę cię kawałek — zaproponował Abel.
— Nie! Możesz być potrzebny tutaj. Lepiej poradźcie mi, co mam począć z koniem No, z tym koniem, na którym przyjechałem — wyjaśnił widząc zdziwione miny. — Przecież to kradziony wierzchowiec. Jeśli go u was zostawię, a właściciel odnajdzie się, jak mu wytłu
aczycie, skąd się tu przyplątał
— Och, to głupstwo — odpowiedział Abel. — Każdy koń może się urwać z linki i powędrować, dokąd chce.
— Ależ tam były aż dwa konie.
— I drugi mógł się zerwać — odparł spokojnie Abel.
— I zjeść zapasy żywności znajdujące się w jukach — krzyknął Karol. — Przecież ja nawet połowy ich nie zostawiłem.
— Racja! Do licha — zaniepokoił się Samuel. — To będzie trudniej wyjaśnić.
— Bardzo trudno — zgodził się Karol. — Gdybyśmy chociaż wiedzieli, do kogo te konie należą Bo jeśli do napastników
— Wierzysz w to To czemu wierzchowce stały po przeciwległej stronie drogi A poza tym dwa konie na pięciu ludzi Sam przecie opowiadałeś...“(11)