„A co robiła, gdy udało się uczennicy zagrać calusieńkr utwór bez jednego błędu Ach, podchodziła wówczas do klatki z kanarkiem i stukając leciutko w sztachetki mówiła coś do niego. „Czy słyszałeś — mówiła do ptaka. — A ty nagrałaś się dosyć na dzisiaj" — rzucała uczennicy przez ramię.
Virgie Rainey wchodziła zwykle rozchylając nanizane korale i trzymając w rękach uszczknięty po drodze kwiat magnolii.
Przyjeżdżała zazwyczaj na męskim rowerze (należącym do brata Wiktora), prosto z domu. Nuty zaawansowanego kursu zwijała w trąbkę i bez opakowania (inne dziewczęta miały specjalne teczki) przymocowywała do ramy. Nogi przerzucała przez tę ramę, a brązowiejący szybko kwiat magnolii zerwany z drzewa Carmichaelów wrzucała niedbale do drucianego koszyka przytwierdzonego do kierownicy. Czasami, w dni, kiedy musiała wpierw porozwozić mleko do klientów matki, spóźniała się o godzinę, czasami wchodziła kuchennymi drzwiami, obierając zębami dojrzałą figę, a czasami w ogóle opuszczała lekcję. Gdy przyjeżdżała na rowerze, skręcała na podwórze i przednie koło wbijała w drewnianą kratę, podtrzymującą pnącza. Cassie grała Taniec z szalem. (Dom wyglądał wówczas jeszcze bardzo ładnie, zaś drewniane trelisy z pnącym winem zasłaniały fundamenty, a w rogu ganku stał trójnóg z wielką paprocią, dla odstraszenia jeżdżących na wrotkach i w ogóle małych chłopców). Wówczas panna Eckhart przykładała rękę do serca, jakby się obawiała, że niedobre koło wstrząśnie murami jej ukochanego studia.“(7)