„Niestety, myliła się. Król był po prostu głodny — nic poza tym.
KRÓLEWSKA KOLACJA 14 LIPCA 1789 ROKU Na rozkaz Marii Antoniny królowi nakryto niewielki stolik w gabinecie królowej. Ale wypadki przybrały zgoła inny obrót, aniżeli się spodziewała królowa. Ludwik XVI narzucił innym milczenie, ale uczynił to jedynie w tym celu, by mu nie przeszkadzano w jedzeniu. Gdy królowa usiłowała na nowo rozniecić powszechny entuzjazm, król najzwyczajniej objadał się. Oficerowie nie uznali tego popisu obżarstwa za licujący z godnością potomka świętego Ludwika i zebrali się w niewielkie grupki, dając wyraz poglądom nie odznaczającym się poszanowaniem osoby królewskiej, jakby się tego należało spodziewać w tych warunkach.
Królowa zaczerwieniła się, a każdy jej ruch świadczył
0 zniecierpliwieniu, które ją ogarnęło. Ta subtelna, arystokratyczna i nerwowa natura nie mogła się pogodzić z przewagą materii nad duchem. Podeszła do stołu, przy którym siedział król, by zbliżyć do niego tych, co się usunęli.
— Czy Wasza Królewska Mość nie ma żadnych rozkazów do wydania
— O jakie rozkazy chodzi — zapytał król, mając pełne usta. — Czy chciałabyś w tych ciężkich chwilach być naszą Egerią — Po czym z zapałem zabrał się do spożywania nadziewanej truflami pulardy.“(12)