„Z czasem jednak chłopi, których rysował, zbliżyli się do niego, poczęli go lubić i ufać mu. W ich postaciach odnajdował Vincent coś podobnego do ziemi, którą uprawiali. Usiłował dać temu wyraz w swych rysunkach. Jego rodzina nie mogła nieraz poznać, gdzie kończy się człowiek, a zaczyna ziemia. Vincent nie wiedział, w jaki sposób to się dzieje, lecz czul, że to właśnie jest słuszne.
— Nie powinno być wyraźnej granicy między nimi — rzekł kiedyś do matki, gdy go o to pytała. — Są to tylko dwa rodzaje ziemi, które do siebie przynależą i przechodzą jeden w drugi. Dwie formy tej samej materii, nie do rozróżnienia w swej istocie.
Matka doszła do przekonania, że ponieważ Vincent nie ma żony, ona musi wziąć jego sprawy w swoje ręce, jeśli chce, aby syn zyskał powodzenie.
— Vincencie — powiedziała pewnego razu — chciałabym bardzo, abyś poszedł dziś ze mną do sąsiadów na herbatkę.
— Ależ, mamo, nie mogę tracić na to czasu.
— Jak to, tracić
— Przecie na takim przyjęciu nie ma nic do rysowania.
— Właśnie że jest! Będą tam wszystkie damy nadające ton w Etten.
Vincent zerknął na drzwi kuchni; najchętniej zwiał. ly od razu. Ale przemógł się i próbował tłumaczyć. Mówił powoli i z trudem dobierał słowa.
— Mam na myśli, mamo, że panie na takim przyjęciu nie mają indywidualnych charakterów.“(8)